ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان

چندی است همه کس به هرکوی و برزن، به هر محفل و انجمن، دمی می یابند؛ سخن از تحوّل می آغازند. به حالی که برای حصول به این منظور می بایست به گفته رودکی که می گوید: هرکه نَامُخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگارتحوّل در فرهنگ دهخدا و فرهنگ نامه های دیگر از باب لغوی از جای به جای شدن، برگشتن از جایی به جایی دیگر، انتقال از جایی به جایی دیگر، منتقل شدن و برگشتن از جایی به جایی آمده است. پس تحوّل بذات در اندرونش تغییر است. یعنی خلاف رای خداوند حکمتست امروز خانه کردن و فردا تحوّلیبالای خاک هیچ عمارت نکرده اند کز وی به دیر و زود نباشد تحوّلی (سعدی)پیشینه تحوّلپیشینه تحوّل را با استناد به مستندات کلید واژه تحوّل در بیانات مقام معظم رهبری که آن را در قالب Pdf قرار داده ام و به پیوست این نوشته اندک، ضمیمه آن ساخته ام تا مورد مدّاقه و پی گرفته شود. تحوّل را به زبان تمثیل و به استعانت از کلام محمّد بلخی این گونه باید بشکافم؛ فرض براین باشد که تحوّل انباری است که از ره آن گندمی در سیلو جمع آریم، به حالی که اندیشه های ما در پندار، گفتار و کردار در تعامل با جهانیان، نا همسو و ناموزون با حرکت موزون جهانی است و این را نیز سوزنی پنداریم؛ این بدان نمی ماند که کاه را در چشم مردم بینی، لیک کوه را در چشم خویش نابینی. ما در این انبار، گندم[1] می کنیم گندم جمع آمده،گم می کنیم می نیندیشیم آخر ما به هوش کین خلل در گندمست از مکر موش[2] موش، تا انبار ما حفره زدست و از فنش انبار ما ویران شده استاوّل ای جان دفع شر موش کن وانگهان در جمع گندم جوش کنگر نه موشی دزد در انبار ماست گندم اعمال چهل ساله کجاستمی اندیشم که این تمثیل بگرفته از دفتر اول مثنوی مولانا، مناسب حال ما و کسب و کارهای ما است .این همه ان ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...

سیاست مُدُن بیدرنگ، روالی که برای اداره جماعات بکار بسته می شودو دستورالعمل حکومت هاست، در طی تاریخ، به «سیاست مُدُن» تعبیرشده است و توسل به اصول این روش ضامن بقای جماعات به شمار می رود، متأسفانه این کلمه «سیاست» که هدفش در واقع «خیر انسان» بوده است، در عرف عام به بدترین معنی جلوه گر شده، و صفحات تاریخ را بطور کلی با خون آغشته ساخته است، بطوریکه نویسندگان برزگی مثل ویکتور هوگو را چندان از سرنوشت بشر و خلق نومید ساخته که ناچار شده است بگوید: « شش هزار سال است که مردم جهان بآدم کشی مشغولند، و در این مدّت، خداوند بیهوده وقت خود را در راه پدید آوردن گلها و ستارگان تلف می کند. آسمان پهناور، هر ساله پیامبرانی به صورت گلهای زنبق و آشیان های زرین پرندگان برای مردم جهان می فرستد تا آنان را به صلح و محبت بخواند. امّا این پیام مهر، اثر جنون را از دلهای هراسناک مردمان بیرون نمی برد. زیرا دیری است که بزرگترین عشق مردم روی زمین، آدم خواری و خونریزی است. دیری است که فرح بخش ترین نوای موسیقی ملل شیپور جنگ است. دیری است که افتخار بصورت کابوسی موحش درآمده است که سوار بر ارابه کوه پیکر خود می گذرد و مادران بینوا و فرزندان خرد سالشان را زیر چرخ های سنگین خود خرد می کند. امروزه، خوشبختی ما بسیارمشکل پسند شده، زیرا رضایت فقط وقتی بدست می آید که مردمان بگویند: « برویم و بمیریم»! حالا دیگر برای جلب خوشبختی تنها باید دهان بر شیپور جنگ نهاد. همه جا برق فولاد می درخشد و می غرد و همه جا دود و آتش برمی خیزد. دیگر مردمانی که دسته دسته از پی کشتار هم روانه میدان آدم کشی می شوند، برای روشن کردن ظلمتکده روح خود وسیله ای جز آن ندارندکه شعله توپ های جنگ را برافروزند. و این همه، تنها ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...